Krautrock documentary Pt 1 of 6

Jæja, þá er ég aftur orðinn reiður.
Ég haaaaata svona 30% Íslendinga. Og örugglega líka 30% mannkynsins. Minnst.
Það er ágætt að hata.

Undanfarið hef ég lagt mig fram um að vera jákvæður og opinn fyrir því að prófa nýja hluti. Þegar vinkona mín bauð mér að koma með sér í sjósund og svett um daginn ákvað ég bara að skella mér. Ég fór og stakk mér til sunds einhverstaðar í ísköldum sjó Hvalfjarðar. Að því loknu lét ég leiða mig í lítinn indíánadans og leyfði viðkunnalegum manni að "hreinsa áruna mína" með einhverju sem ilmaði eins og brenndar, franskar kryddjurtir. Að lokum settist ég inn í lítið niðdimmt tjald og svitnaði og hugsaði um fyrringu nútímamannsins í nokkra klukkutíma. Athyglisvert!
Næsta dag vaknaði ég með kvef sem þróaðist í rólegheitunum yfir í H1N1-flensu. Nú er ég búinn að liggja veikur í rúminu í á þriðju viku. Mér líður vel. Meiraðsegja mjög vel bara. Yndislegt frelsið sem felst í þeirri frelsissviptingu að komast ekki út og geta varla staðið upp. Andleg hreinsun liggur mér við að segja. Svona hefur þetta verið í klaustrunum í Avignon og Sienna. Ég og bækurnar mínar. Og Ástkonan auðvitað. Það var víst líka nóg um þær í klaustrunum í gamla daga.

Mig langar bara að horfa á Dinasty og spila bridge.

Ég held ég hefði fílað mig á barrokktímanum.
ummmm.... aaaaahhhh
Þegar fólk fór að efast um tilvist Guðs og dýrka hið villta og áður en það fjölgaði sér of mikið og skemmdi úrskóga Evrópu:















(Michelangelo Buonarroti
Deyjandi þræll )

Hljómsveitaræfingin gekk ekkert sérstaklega vel í kvöld. Allir þreyttir og illa upp lagðir, eða var það bara ég?
Við erum að spila tvö ný systurverk eftir stjórnandann, annað fyrir einleiksklarinett, hitt fyrir trompet. Verkin bera nöfn systkinanna Artemisar og Appolos og minna mig alltaf, og þá sérstaklega hlutar úr næturverkinu, Artemis, á ljóð Eugenios Montales úr bók hans Ossi di seppia. Óbærileg bók um ógeðið sem lífið er. Vel skrifuð.
Það eru einmitt hljóðin í ljóðunum sem gera þau að því sem þau eru; skrjáfið, "scricchi" og "cocci aguzzi".
En já.
Jæja.
Fáum hér mynd af Montale.

En tökum upp léttara hjal. Ég var að byrja á Tídægru Boccaccios og þurfti aldeilis ekki að lesa langt fyrr en vinir mínir í bókinni fóru að tala um hana Fortúnu vinkonu mína. Yndisleg bók alveg hreint og metafóra um fríið sem felst í (sagna)listinni. Ég ætla ekki að skrifa metaskáldsaga, sem þetta er samt. Var það ekki Deleuze sem skilgreindi list sem frí frá heiminum, sem helgiathöfn, sem simbol (sym-balein) og sem leik? Eða var það einhver annar? Æi ég man ekki neitt. En já, ég gleymdi allavega Decameron út í bæ og þarf að lesa eitthvað annað í kvöld.
Ég sem er í svo miklu stuði fyrir Boccaccio.

Hér er mynd af Deleuze, áður en krabbameinið dreifði úr sér.

Úr stuttmyndinni La Ricotta eftir Pasolini

Ég mæli virkilega með þessu

Io sono una forza dal passato
....
Mostruoso è chi è nato
dalle vicere di una donna morta
e io
feto adulto
mi aggiro più moderno di ogni moderno
a cercare fratelli
che non sono più.